ได้เมลมา
รู้สึกตัว
บ้า
บ้า
บ้าอยู่คนเดียว

มองหาอะไรอยู่นะเรา
มองหาอะไรจากใคร

ทำไมยังมองหาอยู่อีก
ในเมื่อ
ไม่มีใครมี

มีความรักให้เรา

มองออกไปทำไม
ยื่นมือออกไปทำไม

แต่งฟิคทำไม
แต่งเพื่ออะไร

ชอบจริงๆ เหรอ

ไม่ได้ชอบมาก

แล้วทำ ทำไม
ในเมื่อคิดว่า เขาคนนั้นจะกลับมาเหรอ

เขาคนนั้น อยู่ได้
แต่เราอยู่ไม่ได้ เคยคิดบ้างไหม

โง่
โง่
โง่อยู่คนเดียว

บ้า
บ้า
คิดอะไรบ้าๆ

แต่งฟิค
ไม่มีคนอ่าน

ยัดเยียดให้คนอื่นอ่าน
เจ็บไหม
เจ็บไหม
ที่ต้องทำแบบนั้น

เจ็บ.....
ทุกๆครั้งที่โทรหา แพรว
กลัว
กลัว
กลัวมากเกินไป
ว่าจะไม่มีใครเหลือแล้ว

กลัวตลอดเวลา

บ้า
ทำไมต้องทำ
เจ็บจะตายแล้วนะ
ที่ต้องมีความรู้สึก

อยากเข้าไปหาเกาลัด
อยากเดินไปคุย
อยากไปทักทาย
แต่ไม่

ทำไม่ได้
ไม่เอาแล้ว
เขาไม่ได้รักเรา

ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง

กลัว
กลัว
กลัวความจริง

เมื่อไหร่จะพอ
เมื่อไหร่หยุดซะทีนะ

พอได้แล้ว
ความรู้สึก

พอสักที

ขอร้อง

เฮ้อ.... ตะกี้พิมพ์ไปตั้งเยอะแล้ว
เผลอไปกดไรมะรุ
หายไปวับไปหมดเลย
แอบเซงเจงๆๆ แฮะ

ลืมไปหมดเลยอ่ะ
เซงก่าเดิมอีก

นึกก่อน.......

อืมมม......

อ่ะ....จำได้ละ

ช่วงนี้ได้เข้ามาในวังวนฟิคเกย์แล้ว
คงจะถอนตัวออกไปได้ยากแล้วละ
ยังกับเข้ามาเล่นกะไฟ(ราคะ) เลย
อุอุ

อ่านๆ ไปก็สนุกดีนะ
จากที่เคยไม่รู้จักนักร้องญี่ปุ่นไรเลย
ก็ได้มารู้จักพวกเด็กๆ ของคุณป๋าจอห์นนี่
ดูหน้าสดใสอ่อนวัยกันจัง
แต่เรื่องราวของพวกเขา
ทำไมกลับร้อนแรงได้ขนาดนั้น
แต่ละคนเขียนเก่งกันจัง
นับถือสุดๆ เลย

คงเป็นโชคดีที่เราได้อ่านเรื่องสนุกๆ ด้วยละมั้ง
เพื่อนบางคนได้อ่านบางเรื่องที่คนเขียนเขายังไม่แอดว๊านซ์
ถึงกับเกลียดพวกเด็กๆ ไปเลย
น่าสงสารจัง

เมื่อวานได้ดูรายการ มิวสิคสเตชั่น ทางยูบีซี ที่บ้านของคุณแม่บ้านญี่ปุ่น
พร้อมๆ กับ แพรว พิม
กรี๊ด~~~ กันซะ
ไม่ไหวแล้วแต่ละคน (เราด้วย)
กรี๊ดกันยังกะเขาจะออกมานอกทีวีงั้นล่ะ
แต่เข้าใจความรู้สึกแล้วที่เขียนกันได้ขนาดนั้น
ก็พวกเด็กๆ ของคุณป๋าน่ะ
ทั้งเซ็กซ์ซี่ ทั้งยั่วยวนกันขนาดนั้น
แล้วพวกแฟนๆ (ที่เป็นผู้หญิงไร้คู่ซะส่วนมากด้วย) แต่ไปอดทนไงไหวล่ะ จริงไหม?
เมื่อวานได้เห็น คาเมะ จิน จุนโนะ แอ๊ว แล้วอีกสองคนจำชื่อไม่ได้ (โทษทีน๊า~)
ตัวเป็นๆ เต้นกันในทีวี ตลอดมาเคยแต่ดูรูป
โห.... เต้นกันไม่ไหวแล้ว
เมะ ดูสาวๆมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
จินก็ยั่วซ๊า~
จุนโนะ น่าร๊ากสุดๆๆ
แอ๊ว เก็กสวยตลอดเลย
เข้าใจแล้วๆ ว่าทำไมถึงชอบ ถึงกรี๊ดกันได้ขนาดนี้
คิดถึงตอนเรายังเอ๊าะๆ
เราก็เคย กรี๊ด พวกลิฟท์กะออย แร๊ปเตอร์ เจมส์ บอยสเกาท์ (ยอมรับความจริงมาเห๊อะ)
ทั้งมอส ทาทา เจ นุก สุทธิดา ก็เคยดูมาหมดแล้ว
ทั้งตามดูมิวสิค คอนเสิร์ต อัลบั้มเพลง
เคยจำท่าเต้นมาเต้นตาม จำเนื้อร้องเพลง ไปร้องกะเพื่อนๆ
มันก็คงเหมือนเด็กสมัยนี้แหละเนอะ เพียงแต่เขาได้เจอนักร้องต่างประเทศ น่ารักๆ
แทนที่จะเห็นของไทย เหมือนพวกเราสมัยก่อน

สงสัยจังว่าพวกผู้ใหญ่ที่เคยว่าเด็กๆ จะเคยชอบ บีทเทิลล์ เอลวิส เดอะ วอนเดอร์
ไดอาน่า รอสส์ เดอะ เทมเทชั่น อะไรกันไหมน๊า
แล้วตามกร๊ด ดูคอนเสิร์ต แต่งตัวตาม ต้องจำท่าเต้นไปอวดเพื่อน
ดูน่าสนุกกันขนาดนั้น
แล้วลืมกันได้ลงเหรอ ความทรงจำดีๆ น่ะ
พอตอนนี้ก็ว่าเด็กๆ มั่วเมากันยกใหญ่
สงสารผู้ใหญ่ ถ้าต้องลืมสิ่งเหล่านั้นไปแล้ว

แหม.. ไม่ได้กะคุยเรื่องซีเรียสเลยน๊า แต่ก็ทู้กทีแหละ อดคิดไม่ได้

อิอิ